Menu

In november reed ik met een busje door Utrecht. Op verschillende scholen begeleid ik het Nachtwaker LAB van het Filiaal. Een interactieve les waar de leerlingen, nadat ze de voorstelling ‘de Nachtwaker’ hebben gezien, zelf aan de slag mogen. Ze onderzoeken en maken er, zoals de echte makers van Het Filiaal ook doen. Spelen met verhoudingen en perspectief om zichzelf en het publiek anders naar dagelijkse zaken te laten kijken. Herkenbare gebruiksvoorwerpen worden door middel van camera’s afgebeeld op grote schermen en spelen opeens een hoofdrol in een spannend verhaal dat de leerlingen spelenderwijs tot leven wekken.
 
Het is vrijdag en de klas komt wat onrustig het speellokaal binnen waar ik alles voor ze heb klaargezet. Die onrust zo vlak voor het weekend, wie kent dat niet. Al heb ik het vermoeden dat deze klas sowieso gebaad is bij een uitlaatklep, anders dan een lesje uit het gebruikelijke wekelijkse onderwijs repertoire.
 
Bij aanvang van het Lab stel ik altijd de vraag wat er na de voorstelling in die hoofdjes van het jonge publiek is blijven plakken. Wat hebben ze gezien en hoe vertalen ze dat naar hun eigen denkwereld? Ik verwonder me vaak bij het horen van de antwoorden.
Jammer dat ik al handen te kort kom bij het geven van deze beeldende les, anders had ik zeker een boekje met quotes bijgehouden. Enfin, ga er maar vanuit dat menig tekstschrijver een puntje kan zuigen aan de verrassende uitspraken die de leerlingen doen.  

Ik zet de klas snel in groepjes aan het werk zodat ze hun fantasie en energie kwijt kunnen. De juf is ook blij met deze les en doet heerlijk met de leerlingen mee. Ze verbaast zich over de vindingrijkheid en fantasie waarmee de leerlingen in een korte tijd een verrassend beeldverhaal weten neer te zetten. Zo ziet ze de leerlingen ook eens van een andere kant.

In een hoekje is een jongetje bovenop de vensterbank gekropen. Hij kan zo precies over het hele lokaal heen kijken naar zijn klasgenootjes die lekker aan het werk zijn. Even twijfel ik of ik hem niet bij de les moet houden, ik heb hem zojuist ook al aangesproken. Dan zie ik zijn glunderende oogjes van alles in zich opnemen en besluit hem niet nog eens te waarschuwen. Hij geniet en in zijn hoofd draait de fantasie machine op volle toeren. Dat is duidelijk aan hem te zien. Niet helemaal zoals de bedoeling was volgens de les, maar ik weet zeker dat ook hij vanuit zijn perspectief een heleboel wonderlijke nieuwe verhalen en mogelijkheden ziet ontstaan.

Dat maakt deze lessen zo waardevol en mooi om te geven. Het creëert voor ieder individu de ruimte om vanuit je eigen startpunt een ander perspectief op te zoeken en over bestaande zaken nieuwe ideeën te vormen. Dat geldt voor de leerlingen, voor de docenten van de klas, en ook ik vind in iedere les weer iets nieuws.